Koraal- en rotsriffen, lagunes, rifhellingen, randen van zeegrasvelden, mangroven en kunstmatige structuren zoals wrakken en steigers. Overdag schuilt hij vaak in spleten of onder overhangen.
Verspreiding
Van nature komt de soort voor in de tropische westelijke Stille Oceaan, van Zuid-Japan tot Australië en oostwaarts tot Frans-Polynesië. Hij is geïntroduceerd en wijd gevestigd in de westelijke Atlantische Oceaan, waaronder het zuidoosten van de Verenigde Staten, Bermuda, het Caribisch gebied, de Golf van Mexico en delen van de zuidwestelijke Atlantische Oceaan.
Beschermingsstatus
Niet bedreigd
Consumptie
Hij is eetbaar en wordt bij goede bereiding als smakelijk beschouwd. De giftige stekels van de rug-, aars- en buikvinnen moeten voorzichtig worden verwijderd; door koken wordt het hanteren ervan niet veilig. Zoals bij andere rifvissen kan er in sommige gebieden ciguaterarisico bestaan.
Culinaire kwaliteit / 5
4
Gevarenniveau
Gevaarlijk
Gebruikelijke observatiediepte
1–30 m
Levensduur (jaren)
0
Gedrag
Leeft meestal solitair of in kleine losse groepen. Hij is vooral schemer- en nachtactief, maar is overdag vaak rustend onder beschutting te zien. Het is een hinderlaagroofdier dat prooien langzaam besluipt en zijn grote borstvinnen gebruikt om ze in te sluiten.
Observatiezones
Rif, rifwand, lagune, wrak, steiger, rotsstructuur, rand van een zeegrasveld en mangrove. Hij wordt meestal nabij beschutting gezien en niet in open blauw water.
Voedsel
Hij eet voornamelijk kleine vissen, vooral jonge rifvissen, en kreeftachtigen zoals garnalen en krabben. Hij kan een grote verscheidenheid aan lokaal beschikbare prooien eten.
Voortplanting
Eierleggend
Herkenningskenmerken
Een opvallende koraalduivel met afwisselende verticale rode, kastanjebruine, bruine en witte banden, zeer lange afzonderlijke rugstekels, brede waaiervormige borstvinnen met gebande stralen en een grote kop met huidflappen boven de ogen en de bek. De stekels zijn giftig.
Vergelijkbare soorten
Hij wordt het vaakst verward met de duivelskoraalduivel, Pterois miles. De twee soorten lijken sterk op elkaar; P. volitans heeft gewoonlijk 10-11 zachte rugvinstralen en 6-7 zachte aarsvinstralen, terwijl P. miles er gewoonlijk respectievelijk 9-10 en 5-6 heeft. Voor een betrouwbare identificatie kunnen nauwkeurige straaltellingen of genetische bevestiging nodig zijn.
Benaderingsregels
Observeer zonder aan te raken en houd handen, vinnen en uitrusting ruim uit de buurt van alle stekels. Bewaar een respectvolle afstand, drijf de vis niet in een hoek en blokkeer zijn schuilplaats niet. Voer hem niet. Gebruik flitslicht slechts kort en vermijd herhaald flitsen van dichtbij.
Bescherming
De soort is wereldwijd door de IUCN beoordeeld als niet bedreigd. Hij staat niet in de CITES-bijlagen. In gebieden waar hij is geïntroduceerd, kan hij aanzienlijke ecologische effecten hebben; volg de toepasselijke richtlijnen voor gebiedsbeheer en bioveiligheid.
