Typisch te vinden in rotsachtige riffen en grotten op diepten van 10 tot 100 meter.
Verspreiding
Te vinden in de oostelijke Atlantische Oceaan, vooral rond de Canarische Eilanden en Madeira.
Beschermingsstatus
Niet bedreigd
Consumptie
Eetbaar en culinair gewaardeerd, maar grote roofvissen kunnen in sommige gebieden ciguateratoxinen ophopen. Eet uitsluitend exemplaren uit veilige, traceerbare bronnen en volg toepasselijke gezondheids- en visserijadviezen.
Culinaire kwaliteit / 5
4
Gevarenniveau
Ongevaarlijk
Gebruikelijke observatiediepte
30–150 m
Levensduur (jaren)
41
Gedrag
Meestal solitair en territoriaal; overdag verblijft hij dicht bij rifstructuren. Het is een hinderlaagroofdier dat rond zonsopgang, zonsondergang en 's nachts actiever kan zijn. Volwassen dieren kunnen zich seizoensgebonden verzamelen om te paaien.
Observatiezones
Rotsriffen, rifhellingen, overhangen, grotten, wanden en diepe harde bodems; soms bij wrakken die voldoende beschutting bieden.
Voedsel
Vleeseter: voornamelijk vissen, schaaldieren en koppotigen.
Voortplanting
Eierleggend
Herkenningskenmerken
Een grote, langgerekte en stevige tandbaars met een brede bek. Volwassen dieren zijn doorgaans grijsbruin tot donkerbruin, met onregelmatige lichte vlekken of marmering en donkerdere markeringen; de vinnen zijn gevlekt. Het gedrongen lichaam en de doorlopende rugvin zijn kenmerkend voor tandbaarzen.
Vergelijkbare soorten
Kan worden verward met de koningsbaars (Mycteroperca rubra), die doorgaans kleiner en roder is en vaak opvallende lichte of blauwachtige vlekken heeft. Hij kan ook lijken op de bruine tandbaars (Epinephelus marginatus), die gewoonlijk een rondere staartvin en een ander patroon van geelachtige marmering heeft.
Benaderingsregels
Benader langzaam en rustig van opzij, blijf ten minste 2–3 m afstand houden en blokkeer de vluchtroute naar een schuilplaats niet. Raak het dier niet aan, jaag het niet op, verstoor het niet en voer het niet. Vermijd herhaald flitsen van dichtbij, vooral wanneer de vis in een grot of spleet rust.
Bescherming
Wereldwijd door de IUCN beoordeeld als „niet bedreigd”. De soort staat niet op de CITES-lijst. Visserijdruk en de kwetsbaarheid van paaigroepen vragen om verantwoorde observatie- en vangstpraktijken.
