Ondiepe tropische en subtropische wateren, vaak te vinden in holen of kieren.
Verspreiding
Indo-Pacifische regio, inclusief de Rode Zee en de oostkust van Afrika tot het centrale deel van de Stille Oceaan.
Beschermingsstatus
Niet bedreigd
Consumptie
Eetbaar en plaatselijk geconsumeerd in delen van het verspreidingsgebied, maar hantering is riskant door de krachtige slaataanhangsels. Bereid alleen exemplaren die legaal en duurzaam zijn verkregen.
Culinaire kwaliteit / 5
3
Gevarenniveau
Voorzichtigheid
Gebruikelijke observatiediepte
10–30 m
Gedrag
Meestal solitair en sterk territoriaal. Is voornamelijk overdag actief, blijft nabij een hol en gebruikt knotsvormige vangaanhangsels om prooi te slaan en zich te verdedigen.
Observatiezones
Koraalrif, rifpuin, zanderige rifranden, zeegrasvelden en holen onder koraalpuin.
Voedsel
Een roofzuchtig kreeftachtig dier dat vooral hardgeschalde prooien eet, waaronder krabben, slakken, tweekleppigen en andere kreeftachtigen; soms vangt het ook kleine vissen.
Voortplanting
Eierleggend
Herkenningskenmerken
Grote, robuuste mantiskreeft met levendige groene, blauwe, oranje en rode kleuren. De staartwaaier heeft opvallende oogvlekken; het dier heeft grote gesteelde ogen en krachtige blauwgroene slagknotsen.
Vergelijkbare soorten
Kan worden verward met andere grote slaande mantiskreeften uit de Indo-Pacifische regio, vooral Odontodactylus latirostris. O. scyllarus is doorgaans feller veelkleurig en heeft bijzonder opvallende oogvlekken op de staartwaaier.
Benaderingsregels
Observeer zonder het dier aan te raken of het hol te blokkeren. Houd handen, vingers en camerapoorten uit de buurt; de slag kan letsel veroorzaken. Bewaar een respectvolle afstand, vermijd herhaald flitsen en voer of provoceer het dier nooit.
Bescherming
Er is geen CITES-vermelding bekend. Algemene beschermingsrichtlijn: verzamel geen dieren van riffen en beperk verstoring van holen en rifhabitat tot een minimum.
