Typisch te vinden in rotsachtige substraten en zeegrasbedden in ondiepe wateren.
Verspreiding
Te vinden in de Middellandse Zee, vooral rond de kusten van Frankrijk en Spanje.
Beschermingsstatus
Niet bedreigd
Consumptie
Wordt niet als voedsel gebruikt. Culinaire kwaliteit en voedselveiligheid zijn niet gedocumenteerd; niet verzamelen of consumeren.
Gevarenniveau
Ongevaarlijk
Gebruikelijke observatiediepte
1–20 m
Gedrag
Wordt meestal solitair aangetroffen, langzaam kruipend over hydroïdkolonies. Het is een kleine bodempredator die voor verdediging netelcellen van zijn neteldierprooi in de cerata kan opslaan.
Observatiezones
Rotsrif, wand, overhang en hard substraat begroeid met hydroïdpoliepen; soms op kunstmatige structuren met hydroïdgroei.
Voedsel
Gespecialiseerde predator van hydroïdpoliepen en andere kleine vastzittende neteldieren.
Voortplanting
Eierleggend
Herkenningskenmerken
Kleine aeolide zeenaaktslak, gewoonlijk tot ongeveer 3 cm lang, met een slank bleek lichaam, lange mondtentakels en rinoforen, en talrijke langgerekte cerata in groepjes langs de rug. De kleur varieert, maar de cerata hebben vaak oranje, roodachtige of bruine inwendige tekening.
Vergelijkbare soorten
Kan worden verward met andere Mediterrane aeolide zeenaaktslakken, waaronder soorten van Dondice, Facelina en Godiva. Betrouwbare identificatie kan nauwkeurige beoordeling van de cerata-schikking, kleurtekening, rinoforen, geassocieerde prooi en soms anatomische of genetische bevestiging vereisen.
Benaderingsregels
Observeer zonder het dier of zijn hydroïdprooi aan te raken, te verzamelen of te verplaatsen. Benader langzaam, behoud neutraal drijfvermogen en vermijd vinwas. Gebruik alleen zacht, indirect licht; vermijd herhaald flitsen van dichtbij. Voer zeenaaktslakken nooit.
Bescherming
Er is geen specifieke internationale beschermingsstatus bekend. Behandel de soort als wild dier: vermijd verzameling en verstoring van het leefgebied en volg toepasselijke lokale en regionale voorschriften.
